De eerste dagen in Moskou waren erg leuk om onze reis mee te beginnen maar waar het natuurlijk allemaal echt om gaat is de trein: de Trans Mongolie Express. Trein nummer 4 staat al helemaal gereed wanneer wij dinsdagavond om 21.30 het station van Moskou oplopen. Wagon nummer 10, coupe nr 3 en de bedden 11 en 12 zijn ons huis voor de komende 5 nachten en 4 dagen. We delen de wagon met Nederlanders en Belgen waaronder een heel lief peutertje Merlijn die ons regelmatig vermaakt met zijn prachtige uitspraken en lieve lach. We hebben een Chinese trein met Chinese prodnoviks / 'stewards' die zeer vriendelijk en behulpzaam zijn. Er is een samovar (waterkoker) die op kolen wordt gestookt zodat je de hele dag thee kan drinken en noodles kan eten wanneer er geen fatsoenlijke lunch of diner op de perrons gescoord is. Hoewel het een hele tijd achter elkaar in een kleine ruimte is hebben we ons geen moment verveeld. De dagen werden gevuld met lezen, eten, muziek luisteren, eten, spelletjes spelen (carcasonne waarbij Chris uiteraard Linda heeft ingemaakt), eten en slapen. Voedsel! Want wie ons een beetje kent weet dat eten een zeer belangrijk onderdeel is van ons leven. Hoe minder wij doen op een dag hoe meer wij eten... Elk perron wordt met hetzelfde ritueel benaderd: een uur voordat we stoppen beginnen we over eten te praten en hopen we op veel baboesjka's met heerlijke hapjes. Vlak voordat we echt stoppen staat iedereen dik ingepakt te trappelen op de gang totdat het trapje is uitgeklapt. En dan begint het: driftig wordt er naar links en rechts gekeken of er vrouwtjes staan en hoeveel kioskjes er zijn. Aangezien er niet veel mensen in de trein zitten hebben de verkopers ook al snel door bij welke wagon met de gekke Hollanders en Belgen ze moeten zijn. Overal komen zelfgemaakte karretjes aangereden en ze lopen zelfs onder de treinen door. De meest lekkere hapjes hebben we gegeten: gekookte aardappelen met kippenpoten, loempia-achtige broodjes met vlees erin, heerlijke broodjes en gekookte eieren. Helaas hebben we in die 4 dagen maar 2 superstops gehad met veel baboesjka's dus voor de rest hebben we veel noodles en cup-a-soup gegeten aangevuld met lokale chips, chocola en koekjes. Landschap Het uitzicht uit de trein varieerde van veel bomen (berken en sparren), bergen en meren en rivieren tot prachtige sneeuwlandschappen met als hoogtepunt een bevroren Baikalmeer. Tussen al het natuur lagen kleine dorpjes met zeer armoedige huisjes en nog steeds norse Russen. Af en toe kwam er een wat grotere plaats langs waarbij ook wel industrie te ontdekken was. Grenscontrole De grensovergang tussen Rusland en Mongolie was ook een bijzondere ervaring. Paspoorten worden in beslag genomen waarbij een zeer strenge Russin de foto nog net niet naast je hoofd houdt om te zien of jij dat wel bent. 4 keer komt er een drugshond langs en de hele coupe wordt even geinspecteerd waarbij wij niet zeer vriendelijk werden verzocht de coupe te verlaten. Dan denk je dat als de trein weer rijdt dat je alles gehad hebt maar nee bij de Mongoolse grens gaat hetzelfde dansje nog een keer. Daarbij werden ook de paspoorten meegenomen en we zijn ons rot geschrokken toen de trein opeens begon te rijden. Later bleek de restauratiewagen te zijn gewisseld want ieder land heeft zijn eigen wagen. Ook moesten we een Mongools douaneformulier invullen zonder uitleg. Uiteindelijk heeft de Chinese steward die amper Engels sprak ons geholpen met het invullen maar we hebben geen stempel  gekregen dus we zijn benieuwd of we over een paar dagen het land nog mogen verlaten... We hadden niet een beter begin van onze reis kunnen wensen. Wat ze zeggen over het ontstressen is zeker waar. Je leeft volgens het ritme van de trein en na een onrustige dag vindt je het haast jammer dat je er maar 4 dagen inzit. Geen telefoons, internet of tv, heerlijk! Chris wordt zelfs gek als hij nu een Nokia tune hoort. Je maakt heel bewust de veranderingen in tijd en landschappen mee waardoor je heel relaxed aankomt in Ulaanbataar. Een ervaring om nooit te vergeten!