Het reizen in de trein went zo dat we het zelfs jammer vinden om maar 1 nachtje in de trein te slapen. Eind van de middag denken we hier iets anders over wanneer we begrijpen waarom ons raam helemaal volgepropt zit met tissues. We rijden namelijk door de Gobi woestijn waardoor alles in de trein bedekt zit onder een dun laagje stof. Inclusief neus dus waardoor Linda weer het gevoel krijgt alsof ze een dag bij Ruyter in de bloembollen heeft gewerkt. Begin van de avond naderen we de grens met China. We krijgen weer de gebruikelijke paspoortcontrole maar wat deze overgang bijzonder maakt is dat het onderstel van de trein compleet gewisseld wordt. Elke wagon staat op een soort krik en wordt inclusief alle bagage en passagiers omhoog gepompt. Heel grappig aangezien wij dit dus eerst bij de buren kunnen zien voordat onze wagon onder handen wordt genomen. Na een nacht slapen worden we gewekt met prachtige uitzichten. Eindelijk zien we weer groen en bomen om ons heen. We rijden door veel tunnels met tussendoor uitzicht op bergen, riviertjes en mini akkerbouw. Alle passagiers staan zich te vergapen rondom de kleine raampjes die open kunnen om de meest mooie foto's te kunnen nemen. En dan zijn we er, Beijing centraal station wat eerder aan een klein vliegveld doet denken. Na niet afgezet te willen worden door de taxi's besluiten we om meteen met backpacks de metro te testen. Waar we hier dachten last te gaan hebben van sowieso een cultuurshock en een taalbarriere, merken we meteen dat het openbaar vervoer heel goed geregeld is. Alles staat in 2 talen aangegeven waar Moskou dus nog wat van  kan leren. Ons hostel ligt in een super toeristisch straatje met veel kleine winkeltjes, cafe's en restaurantjes. s'Avonds verandert het in een soort van bazaar met overal kraampjes en vooral chineze toeristen. Evengoed wagen er constant auto's en elektrische fietsen/brommers zich door de menigte. Dat je dan ongeveer bij de marktlieden op schoot belandt interesseert ze niet. Vooral blijven toeteren en rijden maar is hier de gewoonte. You take picture please Uiteraard hangen wij 5 dagen lang de toerist uit in deze wereldstad. We huren de 1e dag 2 fietsjes met mandjes natuurlijk en komen erachter waarom er zoveel fietsen hier zijn. En aangezien de meeste chinezen behoorlijk lui zijn zien wij meer elektrische fietsen en brommers dan normale. Inclusief een elektrisch toetertje wat echt niet klinkt! Fietsen is hier zo leuk, overal zijn fietspaden en aparte stoplichten. Ja je moet goed uitkijken zeker wanneer we een weg oversteken met 18 rijbanen en we links de verboden stad zien liggen, heel gaaf. We bezoeken het park rondom de Temple of Heaven waar veel stadjers aan het zingen, dansen of sporten zijn. Daarna fietsen we door naar de Silk Market waar Chris een van zijn hobby's kan uitoefenen: afdingen! (Sjoerd bedankt voor het shirt). Voor geen 30 euro is hij Calvin Klein boxershorts, Teva slippers en een Rayban zonnebril rijker. We bezoeken op zondag eerst het terrein van de Olympische Spelen. Dit is vrij bijzonder want het stadion (Vogelnest) en de Ice Cube zijn indrukwekkend maar het hele terrein is voor de rest uitgestorven. Lege wegen, lege hotels en stoplichten die voor niets of niemand van kleur veranderen. Daarna bezoeken we samen met duizenden andere chineze toeristen het Zomerpaleis. Hier willen de eerste chinezen met ons op de foto, blijft bijzonder. Het paleis bestaat uit een paar tempelachtige gebouwen op een berg uitkijkend op een vrij groot meer. We pakken dan ook heel lui een bootje om het schiereiland in het midden te bezichtigen. Nog luier pakken we bij de poort een elektrische fietstaxi naar de metro nadat Chris natuurlijk eerst heeft onderhandeld. Maandag is het tijd voor de Verboden Stad. Eerst bezoeken we het Tianmen plein met het wereldberoemde portret van Mao. Het schijnt dat als je probeert deze te vernielen je de eerste 16 jaren alleen maar tralies ziet... Ook hier krioelt het weer van de chineze toeristen, iets teveel naar ons idee. De stad is enorm groot en dat is verbazingwekkend aangezien het echt in het centrum van Beijing ligt. Het bestaat uit veel tempelachtige hallen met pleinen ervoor en veel bijgebouwen rondom. Iedere hal had zijn eigen functie voor het staatshoofd: om te denken, rusten, eten, bidden en om ceremonies te houden. Indrukwekkend! Helemaal enthousiast staan we de volgende dag vroeg klaar, het is tijd om de Muur te bezoeken. Wij gaan nu eindelijk eens naar een plek waar nauwelijks chinezen komen. We lopen 7 km over de muur waarbij we langs 22 wachttorens komen. Onderweg komen we misschien 20 toeristen tegen waardoor we vaak het gevoel hebben dat we alleen op de wereld zijn en we mooie plaatjes kunnen schieten. Onze conditie is nog niet top maar wat was dit de moeite waard. Na elke toren of bochtje dacht je al hijgend wauw wat een uitzicht. En hoe ver je ook keek je zag alleen maar groene bergen met de muur erop. Heel mooi! Alle gekheid op een (eet)stokje Het eten is in dit land een feestje. Aangezien Chris eerst nog goed met stokjes moet leren eten ligt ons eettempo opeens aardig gelijk en tafelen we elke avond heerlijk. Voor tussen de 2,5 en 11 euro pp eten we de meest lekkere gerechten: zoetzure kip, rund in ketjapsaus, krokant gefrituurde kip, veel groenten en natuurlijk rijst. De laatste dag sluiten we af met Pekingeend. Dit wordt met dunne pannenkoekjes gevuld met lenteui, komkommer en een soort saus van bonenpasta gegeten. Heerlijk! Meestal zijn er engelse of plaatjesmenu's aanwezig maar we hebben 1 keer met behulp van een chinees gerechtenlijstje van onze reisorganisatie gegeten. Toch fijn als je ongeveer weet wat je in je mond stopt... Hoe bijzonder is het om in een stad te zijn met evenveel inwoners als Nederland en het gevoel te hebben dat je in een rustig middelgroot plattelandsstadje rondloopt. Zo rustig, groen, georganiseerd en vooral vriendelijk. Wij hebben ervan genoten. p.s het uploaden van de foto's gaat nog niet geheel volgens wens, we'll keep on trying...