De rit naar Hue was kort maar de Vietnameze krijgen het toch voor elkaar om er een hele rit van te maken. We stoppen bij een aantal toeristische attracties waar we weinig aandacht voor hebben. Hue is een vrij grote stad wat opgedeeld wordt door de rivier The perfume river. Het is hier weer verschrikkelijk heet met een erg hoge luchtvochtigheid waardoor we weinig zin hebben in hele actieve dingen. De stad heeft 1 grote bezienswaardigheid: de citadel. Dit wordt ook wel de Vietnameze verboden stad genoemd maar die titel verdient het zeker niet. Ja je kan je voorstellen dat dit vroeger enorm is geweest en mooi maar ze mogen nu wel flink gaan investeren in een opknapbeurt. Er staan bijna geen borden met Engelse toelichting, de verf is afgebladderd en er zijn soms geen paden waardoor je gewoon over de restanten van gebouwen loopt. Misschien zijn we ook wel gewoon verwend met de mooie dingen die we tot nu toe al gezien hebben! We boeken een tour om een aantal bezienswaardigheden rondom de stad te bezichtigen. Eerst varen we met de boot naar een oud Vietnamees huis waar we een kleine geschiedenisles krijgen. De huizen zijn gebouwd met de ingang naar het zuiden voor geluk en hebben vaak een vijver voor de deur om de slechte geesten af te schrikken. Daarna bezoeken we een pagoda en een tempeltje. Na de lunch op de boot bezoeken we de hoogtepunten van deze trip: de Ming Mang tombe en de Kai Dinh tombe. De eerste is groot en heeft meerdere mooie gebouwen. De laatste wordt terecht door onze gids de awesome tombe genoemd. Veel toeristen vergelijken de stijl met Gaudi, de buitenkant is al druk met tierelantijntjes maar de binnenkant slaat echt alles. Overal kleurrijke mozaiek, heel mooi. Van Hue naar Ninh Binh staat ons weer een lekker ritje in de nachtbus te wachten. Dit keer leek het goed te gaan: we hadden extreem veel beenruimte en er lagen geen Vietnamezen op matjes op de grond. Maar helaas was de weg zo slecht dat we weining nachtrust hebben gehad. Gelukkig maakte de bestemming veel goed! In het plaatsje waren bijna geen toeristen (behalve in ons hotel daar hadden blijkbaar alle Nederlanders zich verzameld...) en de omgeving met groene karstbergen en kleine watertjes is echt prachtig. Veel toeristen maken hier een dagtrip van vanuit Hanoi. We fietsen de eerste dag rond op zoek naar een boottochtje. Die vinden we door de geweldig op schaal getekende kaart van het hotel en de ontbrekende bordjes niet. Wel bezoeken we de Mui cave wat uiteindelijk geen grot bleek te zijn maar een prachtig uitzichtpunt bovenop een berg. Het korte tochtje naar boven was wel erg zwaar doordat het zo heet is hier. De volgende dag besluiten we om met de scooter naar de minst toeristische boottocht te rijden. Op een gammel bootje zijn we 1,5 uur geroeid door een oude vrouwtje langs de prachtige karstbergen. We gaan zelfs een klein stukje een grot in en komen onderweg slechts 2 bootjes tegen en geen enkele verkoper! Af en toe hoor je een harde knal van het dynamiet waarmee ze de bergen opblazen voor de productie van cement. Er staan grote fabrieken in de omgevinge en sommige plaatsjes zijn helemaal bedolven onder het witte stof. Terug rijden we via kleine dorpjes en smalle weggetjes langs de riviertjes en rijstvelden. Echt in de middle of nowhere moeten we plots tol betalen bij een poortje waar 7 mannetjes in uniform zitten te kaarten. Daarna drinken we een koud colaatje langs de kant van de weg waarbij onze medegasten zeer onder de indruk zijn van Chris zijn arm- en beenharen. We weten zeker dat we in dit gehucht het gesprek van de dag waren! Met een lokaal busje vertrekken we smorgens naar Hanoi. Bij aankomst op het busstation buiten de stad zien de taxichauffeurs helaas snel genoeg dat er toeristen in het busje zitten. Er komen echt 12 mannen op ons af die allemaal taxi taxi schreeuwen en zelfs aan je gaan zitten. En daar worden wij niet echt vrolijk van. Helaas worden wij van meer dingen in Hanoi niet heel vrolijk. De verkopers op straat zijn een stuk agressiever en irritanter. Gesprek tussen Linda en een straatverkoper: hij: wanna buy Zippo? No. Why not? Because I don't smoke. Good for you (en daarna bleef hij haar heel lang aankijken). Linda: are you finished now? Daarna heeft deze jongeman de dagen erna vrij weinig meer tegen ons gezegd... We vinden een goedkoop hostel met 2 enorme 2 persoonsbedden. Voordeel is dat we ontbijt krijgen en dat we een lekker eettentje om de hoek hebben. Nadeel is dat de 2 'managers' constant vragen of we een tour willen boeken, de stroom meerdere malen per dag uitvalt en we een muis in onze kamer hebben. We bezoeken het prison museum wat veel aandacht schenkt aan de rol van de vrouwen in de oorlog. De oude cellen met beensloten zijn intact gelaten net zoals de guillotine. Indrukwekkend! Ook brengen we natuurlijk een bezoek aan ome Ho Chi Minh. Eerst moeten we al een kilometer omlopen voordat we bij de ingang zijn. Daarna moeten we in de file (en pas op als je uit de rij stapt, vinden ze niet leuk...) naar het echte mausoleum lopen. Ook hier geldt net zoals bij Lenin dat we snel moeten doorlopen van de bewakers. Drie maanden per jaar wordt het lichaam naar Moskou voor onderhoud overgevlogen. Buiten het mausoleum weigeren we om een ticket te kopen voor het oude huis van ome Ho aangezien de Vietnamezen dit ook niet hoeven te betalen. Daarna mogen we opeens niet meer omdraaien om naar het museum te gaan en moeten we echt kilometers om het complex omlopen om bij de ingang te komen. Aangezien het complex elke dag maar van 8 uur tot 11/12 uur open is kunnen we het museum niet meer bezoeken. Daarna lopen we terug naar het meer en zoeken we de koelte van de airco op in het beroemde Waterpuppet theater. Grappig om te zien dat de zaal haast verlicht is tijdens de voorstelling door alle Chinezen die alles filmen en fotograferen. Erg grappig en ook bijzonder om te zien hoe ze de poppen over het water bewegen. Chris loopt er weer volgens de laatste Vietnameze haarmode bij dus we zijn klaar voor het bezoek uit Nederland. We kunnen Klaas en Arend van het vliegveld halen! Onze gezamenlijke avonturen volgen snel...