Voordat we naar een nieuwe bestemming gaan lezen we ons altijd in met hulp van de Lonely Planet en internet. En ons staat de ergste grensovergang over land van Zuid-Oost Azie te wachten: van Thailand naar Cambodja. Als je de verhalen mag geloven dan proberen ze je eerst een visum aan te smeren, willen ze opeens baht hebben ipv dollars en brengen ze je naar een speciale taxistandplaats waar natuurlijk veel te dure taxi's vandaan vertrekken want bussen rijden alleen tot 10 uur smorgens.... We verwachten het ergste maar het gaat bij ons zeer soepel!! Ja de bus naar de grens stopt echt overal en het duurt een eeuwigheid voordat we echt de grens over zijn aangezien ze je vingerafdrukken willen hebben in Cambodja. Maar goed met een hele groep toeristen regelen we een busje en zijn we toch nog op dezelfde dag onderweg naar Siem Reap! Cambodja is toch weer een totaal ander land. Het is veel armer en hoewel de wegen goed zijn is er amper verkeer. De huizen langs de kant zijn meer houten hutten op palen en de mensen zien er armoedig uit. Het wordt afgeraden om na zonsondergang onderweg te zijn en we zien snel genoeg waarom. Straatverlichting buiten de steden kennen ze niet en iedereen rijdt dan gewoon constant met groot licht aan. Af en toe schiet er een fiets of een persoon over de weg heen en Chris heeft zelfs een enorme slang zien liggen. Het leek net of het heel hard aan het regenen was maar dat waren 'slechts' de insecten die tegen het voorraam aanvlogen.... In Siem Reap hebben we een fijn hostel met een groot balkon op iedere verdieping en ontbijt is inbegrepen! Luxe dus en dat slechts voor 8 dollar. Siem Reap is een zeer toeristische plaats vanwege het beroemde Angkor Wat tempelcomplex. De stad heeft dan ook erg veel restaurants, cafes en markten. Ondanks enkele bedelende kinderen en bejaarden hangt er een relaxte sfeer hier. We verkennen de eerste dag alleen de stad en Linda heeft eindelijk haar harembroek gekocht, kan toch niet achterblijven bij al die toeristen hier... De dag erna gaan we op de fiets op weg naar de tempels. Het is alweer aardig warm en plots komen we bij een checkpoint terwijl we nog geen tickets hebben gekocht. Ben je bij de belangrijkste bezienswaardigheid van een land, staan er gewoon geen bordjes langs de weg. Waarschijnlijk omdat toch veel toeristen dit met de tuc-tuc bezoeken is dat vast niet nodig. Na wat kilometers om gefietst te hebben mogen we dan toch naar binnen en wat is het indrukwekkend. Je kan hier de hele dag rondfietsen en af en toe afstappen bij een van de vele tempels die ieder heel verschillend zijn. De meest bekende zijn Ta Prohm waar Tomb Raider is opgenomen en waar de meeste delen overgroeid zijn met bomen; Bayon met allemaal buddha gezichten die wij eigenlijk het mooiste vonden; en natuurlijk Angkor Wat zelf. Deze hebben wij de eerste dag overgeslagen omdat we de volgende ochtend (naja nacht ;) hier de zondsopgang hebben gezien. Heel erg mooi en het zou heel romantisch zijn geweest als die andere duizend toeristen er niet bij waren! Prachtig om deze tempels in levende lijf te hebben gezien. We nemen de bus naar een ander toeristisch plaatsje Battambang. Ook hier pakken we weer de fiets om de omgeving te verkennen. Grappig is dat als je hier maar een paar meter buiten de stad bent je meteen het echte lokale leven van hier ziet. Houten huisjes op palen waar de hele families overdag dan onder leven en de hangmatten natuurlijk niet ontbreken. De mensen zijn hier dan wel arm maar ze zijn zo vriendelijk en lachen constant naar je terwijl ze hello roepen. Vooral de kleine kindjes vinden dit heel leuk om te doen en maken er haast een wedstrijd van wie het hardst hello kan schreeuwen. We gaan een stuk met een bamboetrein rijden. Trein klinkt nogal groot want het is niet meer dan 2 assen, een motortje en een bamboematje erop. Maar hard gaat het wel! Je kan elkaar bijna niet verstaan en af en toe waait er een sprinkhaan tegen je aan maar dit was echt lachen! Bij de stop op het midden staan de kinderen ons al op te wachten. Ze proberen wat geld te verdienen door de meeste gekke creaties van bamboebladeren (?) maken. Vooral een 11 jarig ietwat gezet jongetje was zeer grappig en vermaakte ons met dansjes en wilde wel handje drukken met Chris. Op de terugweg komen we tegenliggers tegen en wat doen we dan? Dan stap je af en tillen ze het matje en de assen gewoon even aan de kant totdat de tegenligger voorbij is, nog nooit zoiets simpels maar effectiefs gezien! Na de gratis massage van de trein fietsen we door naar een krokodillen-farm. De vrouw gaf aan dat ze niet mee kon vanwege haar baby en dus stonden wij met ze 2en opeens boven honderden krokodillen en dat op een afstandje van 1,5 meter. Nog nooit zoveel van die enge beesten bij elkaar gezien! Ze worden gefokt voor het vlees en het leer. Na de krokodillen van 12 jaar oud zijn de kleintjes aan de beurt. Zien er heel schattig uit maar als we er een van 3 weken mogen vasthouden vindt Linda het toch wel redelijk spannend. Zeker omdat een meisje van 3 er gewoon mee aan het spelen was en het krokodilletje toch even zijn tandjes in haar vinger zette. Maar we hebben het vastgehouden en dat was uiteindelijk toch wel heel gaaf! Na het eten gaan we naar het circus toe. Dit is een speciale organisatie die straatkinderen een beter leven geven. Er stond een echte circustent en vanaf de eerste minuut was het een groot spektakel. De artiesten waren echt nog maar tieners maar ze deden acrobatiek waar menig circus in NL nog wat van kan leren. Nu krijgen deze kinderen ook trainingen van artiesten die zijn opgeleidt in Montreal waar een circusschool staat die gelinked is aan Cirque du Soleil dus vreemd is het niet. Dit was echt geweldig om te zien en de artiesten hadden er ook zoveel plezier in dat het publiek er veel energie van kreeg en constant aan het klappen was. De volgende dag zijn we smiddags met de tuc-tuc naar de Killing cave geweest. Dit lag een aardig stuk uit de stad en het uitzicht vanaf de top van de berg was prachtig. Omdat het nu regenseizoen is, is alles supergroen. Bovenaan is een grot waar kleine kinderen en baby's naar beneden gegooid werden en waar dus ook nog schedels en botten liggen. Daarnaast staan er nog meerdere tempels waardoor het een zeer vreemde plek is. Het uitzicht maakte veel goed! Helaas waren we iets te vroeg zodat we de uitvlucht van duizenden vleermuizen tijdens de schemering niet meer hebben meegemaakt. We zagen ze wel in een grot voorbij een opening vliegen en het waren er echt superveel. De volgende dag zijn we alweer op weg naar de hoofdstad Phnom Penh. Omdat we totaal geen verwachtingen van dit land hadden vinden we het tot nu een erg mooi land met hele vriendelijke mensen en natuurlijk lekker eten. Ja de hoofdstad is stoffig, druk en warm maar hier vinden we het zelfs leuk. We slapen niet in het drukke gebied aan de rivier waardoor we voor weinig geld kunnen eten alhoewel er minder keuze aan restaurants is. We bezoeken het Tol Slueng (S-21) museum over de oorlogsverhalen uit de tijd van Pol Pot. Onvoorstelbaar dat bijna 1/3 van de hele bevolking is uitgemoord door de leider en dat nog zo recent. Als je ook op het straatbeeld let dan zie je ook inderdaad weinig oude mensen. Het museum bestaat uit de oude gevangenis waar vele gevangenen zijn gemarteld voordat ze werden gedood bij de killing fields. Er zitten zelfs nog bloedvlekken op de vloer van enkele cellen. Hierna zijn we meteen doorgegaan naar de killing fields buiten de stad. Met een audiotour wordt je langs de plekken over het terrein geleidt en krijg je diverse verhalen en feiten te horen. Op het terrein zelf is niet veel meer terug te vinden maar door de audiotour krijg je een heel goed beeld. Daarnaast zie je overal kleding uit de grond naar boven komen en we zien zelfs nog delen van een kaak en andere botfragementen liggen op het pad. Heel aangrijpend en helemaal wanneer je de herdenkingsstupa ingaat waar op 17 verdiepingen de schedels en botten liggen van de slachtoffers uit de massagraven. Zeer indrukwekkend en we zijn de terugweg naar de stad er stil van. De volgende dag dan toch maar iets leukers op het programma. We bezoeken het nationaal museum en de grote centrale markt. De laatste dag gaan we nog naar the Royal Palace. Het hele complex is vrij groot maar je mag maar een paar gebouwen bezoeken waaronder de Silver Pagoda (de hele vloer is bedekt met zilveren tegeltjes). En dan staan opeens de laatste dagen in Cambodja voor de deur. Deze willen we relaxed doorbrengen aan het strand in Sihanoukville. Helaas valt dit een klein beetje in het water door de enorme stortbuien, Chris zijn griep en Linda haar jeukende bulten veroorzaakt door bedbugs... Maar we kunnen tussen de buien door wel genieten van het strand en ons zwembad bij het hotel. Opladen voor de volgende bestemming: Maleisie!