Relaxen en Yanghshuo

In Kunming moeten we dan toch echt toegeven dat we tijdens het regenseizoen reizen. We vinden dit niet heel erg omdat we wel even toe zijn aan een paar dagen rust. In Kunming blijven we dan ook veel in het hostel om films te kijken en te lezen. Enige uitstapjes die we hebben gemaakt zijn naar Walmart en het park om daar vervolgens ook weer te lezen. We pakken weer een nachttrein naar Guilin om daar meteen met de bus door te reizen naar Yangshuo. Dit plaatsje is erg bekend bij toeristen vanwege de prachtige groene omgeving met karst bergen. We fietsen de eerste dag ruim 30 km op gelukkig goede mountainbikes langs de Yulong rivier. Ook hier regent het veel dus we zitten helemaal onder de oranje modder! Op een lokale markt kijken we onze ogen uit naar teveel kippen in een mand, de vleeskramen zonder koeling en veel stank, allerlei vissen en slangen in afwasteiltjes en helaas ook honden voor consumptie. We kopen veilig alleen wat fruit en vertrekken snel naar de overkant van de rivier om onze route te vervolgen. Als tussen de kleine dorpjes en rijstvelden opeens ons pad ophoudt, willen we niet met een bamboevlotje naar de overkant aangezien we weten dat we de hele route moeten kunnen fietsen. Dus we klimmen met onze fiets door de sinaasappelboomgaard, sawa's en zelfs een sloot om toch weer een pad te vinden. Eigenwijs maar wel erg leuk! De dag erna merken we toch aan ons zitvlees (ja er zit nog genoeg op...) dat we aardig wat kilometers hebben gefietst gisteren. We gaan dan ook maar met een schattig roze fietsje via de grote weg naar een dorpje met een marktje. Hier zien we weer dezelfde bijzondere waren als gisteren. s' Avonds eten we heerlijk bij een Indiaas restaurant. Het Chinese eten verveelt nog zeker niet maar we wisselen wel af met pizza, indiaas of Mc Donalds omdat dat soms ook lekker is! De laatste dag in deze prachtige omgeving gaan we hiken langs de Li rivier. Deze is veel groter en de bergen eromheen zijn ook indrukwekkender. Enige jammere is dat de vlotten hier van plastic en gemotoriseerd zijn en niet van bamboe. Onderweg steken we 3x de rivier over en worden we zowel van de hoosbui als het vele zweten zeiknat. Dit bederft de lol zeker niet al maakt het de wandeling wel soms wat zwaar. Het uitzicht is echt prachtig! Vanaf het eindpunt Yangdi nemen we de bus moe maar voldaan terug. In de stad Guilin is het ook erg groen wat dus ook betekent dat het er vaak regent. We hebben hier weer een fijn hostel met pool, veel films en lekker eten. De stad zelf heeft geen opvallende bezienswaardigheden dus we slenteren maar 1 dag een beetje door de stad. De meeste toeristen komen hier namelijk voor de omgeving. Vanwege de tijd (Hong Kong wacht!) besluiten we om met een Chinese tourgroep mee te gaan naar de Longi rijstterrassen. We hebben een gids met een vlaggetje mee om achteraan te lopen, hilarisch. Hij doet zelfs een poging om een mooi liedje te zingen in de bus wat de Chinezen meer kunnen waarderen. Onze medereizigers bezoeken in een klein dorpje (lang-haar-dorp of zoiets) een culturele show waarbij de dames hun lange haar showen. Wij slaan dit over en bekijken de huisjes en schuilen voor de regen. We lunchen op de berg van de rijstterrassen met rijst uit een bamboestengel wat een lokale lekkernij is. Met poncho's aan bezichtigen we daarna de 700 meter hoge terrassen. In deze tijd van het jaar staan deze onder water (gek he? ;) ) en dat is een prachtig gezicht. Er hangen nog wat witte wolken langs de bergen waardoor het een mysterieus sfeertje krijgt. Heel indrukwekkend! Onze laatste stop van China is in Guangzhou, een enorme stad vlak voor Hong Kong. Voordeel van dit soort grote steden is dat ze een supergoed metrosysteem hebben waardoor het makkelijker te verkennen is. We bezoeken hier een klein en een enorm park met een voetbalstadion, pretpark en een tv toren. De luchtvochtigheid is vrij hoog dus we zweten weer heerlijk. Ook is hier een klein residentieel eilandje waar de gebouwen Frans overkomen. Dit vinden de Chinezen blijkbaar erg mooi als trouwlocatie want we zien het ene bruidspaar na het andere. s'Avonds moeten we even zoeken maar uiteindelijk eten we in een Turks restaurant de lekkerste kebab ooit! China zit er dus alweer op voor ons, we vinden het een leuk land om in te reizen en het was veel gemakkelijker dan vooraf gedacht. Ook het eten was heerlijk! Maar we kunnen stiekem ook niet wachten om Hong Kong en Vietnam te gaan bezoeken. De foto's bij de laatste verhalen volgen nog...

Yunnan

Met enige spierpijn vertrekken we nu per slaapbus en gaan we een rit tegemoet van 20 uren naar Lijiang. De eerste aanblik van onze slaapbus doet Linda een beetje aan Harry Potter denken. Er staan 3 rijen met stapelbedjes in de bus en dan met nadruk op bedJES. Dit is duidelijk niet gebouwd voor Hollandse benen. We hebben 2 bovenbedden en liggen achter elkaar. Dit betekent dat Linda haar benen onder Chris zijn hoofd liggen in een soort van hokje waar je ook je schoenen en je tas in kwijt moet. Bedenk daarbij nog eens dat Chris last heeft van wagenziekte, je in heel Nederland en omstreken niet zulke slechte wegen kan vinden, je de gordel om moet houden om niet uit bed te vallen, de chauffeur gewoon rookt in de bus onder het verboden te roken bordje en er constant een piepje gaat waarna een automatische stem iets zegt in het chinees en jullie kunnen wel bedenken wat voor fijne rit wij hebben gehad... Dit was een eenmalige ervaring! Lijiang Lijiang is bekend om het oude binnenstadje met op de achtergrond witte bergtoppen, prachtig gezicht. Helaas is dit stadje wel erg opgezet voor Chinese toeristen: elk straatje heeft zilverwinkeltjes, restaurants, barretjes en souvenirsshops. Ook de hostels zijn daardoor druk bezet maar we hebben geluk en kunnen een privekamer met badkamer krijgen. Wat opvalt is dat de mensen er hier anders uitzien, ze zijn armer en donkerder van huidskleur. De meeste oudere bewoners (en dan voornamelijk de vrouwen) lopen nog in traditionele Bai-kleding. Daarbij dragen ze een vrolijk gekleurd hoofddeksel. Baby's worden in een draagdoek op de rug gedragen en het valt op dat oma meestal deze taak op zich neemt. Na lang zoeken hebben we een bus gevonden naar een heel klein dorpje naast Lijiang waar het lijkt of de tijd heeft stil gestaan. Oude mannetjes zitten bijeen in de schaduw leunend op hun wandelstok onder kooitjes met zangvogels. De vrouwtjes moeten blijkbaar het geld verdienen en tonen de seizoensgroente op kleine kleedjes. Dat we hier op hoogte zitten is te merken doordat we vrij snel buiten adem zijn en doordat de zon wel erg fel is. Hiking Een van de bekendste wandelingen ligt in de omgeving van Lijang: Tiger Leaping Gorge. We kunnen onze grote tassen achterlaten in een hostel aan het begin van de kloof zodat we wederom met een klein tasje de tocht kunnen maken. In tegenstelling tot Emei Shan is het hier bloedheet en Linda heeft het dan ook erg zwaar bij het steilste stuk. Daarna is deze wandeling een eitje en kunnen we genieten van de prachtige uitzichten. De bergen zijn enorm hoog en steil zodat je diep onder je de rivier hoort kolken maar niet kunt zien. Halverwege stoppen we om even bij te tanken en zoals al in onze Lonely Planet stond beschreven is het uitzicht vanaf de wc echt fenomenaal. We besluiten om op 1 dag de hele route van ongeveer 16 a 20 km te lopen en de nacht aan het einde van de wandeling in een guesthouse door te brengen. Wat smaakt een simpel bordje rijst met groenten en een colaatje toch lekker na zo'n inspanning! Aangezien we iedere donderdag onze malariapillen moeten nemen kan Linda wederom slecht inslapen. Dit is zeker geen straf wanneer je vanuit het raam een enorme berg ziet met daarboven een stralende lucht vol met sterren. De volgende dag pikken we onze rugtassen weer op en pakken we de bus naar Dali via Lijang. Een dagje reizen dus! Dali Waar in Lijiang veel Chinese toeristen waren, zijn er in Dali opmerkelijk meer Westerse. Dit dorpje gelegen tussen een berg en een meer komt hippieachtig over. Er zijn veel oudere Westerse mensen die hier zelfs een heel bestaan hebben opgebouwd. Het dagelijkse leven komt hier heel relaxed over en we besluiten dan ook om hier een paar dagen door te brengen. Voor het eerst slapen we in een hostel die niet in de Lonely Planet staat waardoor er bijna geen westerse toeristen zijn. We blijven erbij dat alle hostels echt super zijn, ruime kamers, veel faciliteiten en engelssprekend personeel die regelmatig bus of treintickets voor ons regelen. In het weekend zijn we lopend door de rijstvelden naar het meer gegaan. Dit meer wordt niet alleen door jongeren als afkoeling en vermaak gebruikt, er kwam een oude vrouw haar kleding wassen en er zaten mensen gehurkt onder een paraplu te vissen. Na gerelaxed te hebben besluiten we op maandag een fietstocht te maken naar een plaatselijke Bai markt. De Bai bevolking draagt nog steeds traditionele kleding waarbij de vrouwen een vrolijk gekleurd hoofddeksel dragen. Babies en peuters worden in een draagzak op de rug vervoerd. Het valt ons op dat deze schone taak vaak voor oma is. Helaas hebben we de markt bij lange na niet gehaald omdat Linda een lege band had. Met handen en voeten pratend hebben een aantal locals gevonden met een pomp! Aangezien wij dachten dat de band lek was zijn we als Leontien van Moorsel en Michael Boogerd terug naar Dali geracet voor zover dat kon op de gammele mountainbikes. Nieuwe dag, nieuwe kansen dachten wij, dinsdag zijn we vol goede moed de berg opgeklommen. Na 2 beste hikes moest deze een eitje worden maar het was toch een aardig klimmetje naar de tempel. Vanaf daar liep een vlak getegeld pad waardoor we van de mooie omgeving konden genieten. Helaas begon het toen te regenen en hebben we een poos moeten schuilen. Toch een prachtige wandeling gemaakt! s'Avonds begon het te onweren en is het tot de volgende dag blijven regenen. Gelukkig hadden wij weer een dagje reizen voor de boeg met als eindbestemming Kunming. 

Pandaberen en heel veel traptreden...

Vanuit Xi'an hebben we weer een slaaptrein genomen met als eindbestemming Chengdu. Dit keer waren we gelukkig op tijd met boeken en hadden we de luxe van de 2 onderste bedden. Dat we nu weer kilometers hebben gereisd was meteen te zien bij het ontwaken. Het landschap bestaat nu uit groene  bergen. Stiekem toch een beetje trots dat we het tot zover zonder taxi hebben gered pakken we nu weer de metro. Dit keer is het een stuk lastiger om de weg te vinden. En voor de zoveelste keer komen we erachter dat de mensen echt totaal de weg niet weten. We worden rustig eerst naar links gestuurd en bij het volgende kruispunt blijken we toch weer terug te moeten. Toppunt was dat zelfs een taxichauffeur 400 mtr van onze bestemming vandaan de straat niet herkende... Uiteindelijk toch een heel stuk met backpack moeten lopen dus. Tea time Een van de hoogtepunten van de stad is het park met veel theehuizen. Het park is erg groen en Chris kan zijn geluk niet op als hij een apart gedeelte met bonsaiboompjes ziet. Ook in dit park zijn er veel mensen actief; dansen, (vals) karaoke zingen, mayong spelen, kaarten en natuurlijk liters thee drinken. Daarbij eten ze graag noten en zonnebloempitjes. We hebben chrysanten en groene thee gedronken. Je krijgt hier gewoon een glas of kopje met losse thee met daarbij een hele grote thermoskan heet water zodat je constant kan bijtappen, het is echt voor de gezelligheid. Wat daar dan niet zo gezellig bij klinkt maar wat wel heel normaal is, is dat je ook je oren gelijkertijd kan laten schoonmaken door een mannetje met allerlei gekke gereedschapjes. Deze dans hebben wij maar even overgeslagen... Vlakbij het park is een groot plein met een standbeeld van Mao aanwezig. Hij kijkt uit over de skyline van Chengdu, deze gebouwen hebben s'avonds allemaal een lichtshow wat er erg leuk uitziet. We werden ook spontaan verrast met een gigantische watershow met allerlei fonteinen en enorme sproeiers toen we langs het plein liepen. Hotpot Chengdu ligt in de provincie Sichuan welke bekend staat om de pittigste keuken van China. Voor de liefhebbers van Tommy, het heetste woksausje daar heet ook Sichuan saus! We hadden gelezen dat een typisch gerecht van hier bestaat uit allerlei spiezen die je laat koken in een hotpot, soort fondue dus. Dus wij op zoek op de markt in het centrum. Het enige wat we gevonden hadden waren tentjes met een grote kom met rode pepersaus met inderdaad spiezen erin. De reden waarom we toch maar doorgelopen zijn is dat we geeneen van de spiezen herkende, zelfs niet of iets vlees, vis of groente was, en dat de kom niet kookte. Uiteindelijk hebben we bij een straattentje met hele kleine krukjes zelf onze groente uitgezocht waardoor we noodle soep zonder noodles gegeten hebben! Was pittig maar lekker en erg goedkoop. De dag erna hadden we meer geluk, we vonden een restaurantje met gaten in de tafels waarin de hotpot wordt geplaatst. Gelukkig hadden we voor de variant gekozen waarbij de buitenste rand gevuld was met kokende peper smurrie en de binnenste pot gewoon heet water was. De stukken vlees en groente kookte je in de pot en daarna haalde je dat door een bakje met olie, knoflook en koriander. Linda heeft vooral de normale pot gebruikt maar Chris durfde de pittige variant wel aan. Helaas heeft hij hier ook de volgende dag nog erg veel 'plezier' van gehad... Ik zag 2 beren broodjes smeren In 2008 heeft een enorme aardbeving in de omgeving vele levens geeisd. Momenteel is alles weer opgebouwd maar er is daardoor nog maar 1 pandaberenreservaat overgebleven. Dit is de attractie bij Chengdu. Het park is erg mooi opgezet met vijvers en groene bamboepaden. We moesten vroeg uit bed om met voedertijd bij de pandaberen te kunnen zijn. Dit is erg grappig om te zien omdat ze heel lui blijven liggen en overal om zich heen bamboe vandaan graaien. We hebben ook een moeder met 2 kleintjes gezien die erg actief waren en de meest gekke capriolen aan het uithalen waren, heel lief. Toen we helemaal achterin het park liepen dachten we dat de (buiten)verblijven leeg waren totdat we opeens een heel hard gesnuif hoorden. Blijkbaar had deze beer het opeens in zijn bol want niets was veilig. Hij rende overal langs, door zijn zwembadje heen en klom in een boom waar hij woest een tak afscheurde. Daarna ging hij op zijn billen afkoelen in het zwembadje waarbij hij ons recht aan keek, we hebben ons rot gelachen. Naast de bekende zwart/witte pandaberen heeft het park ook rode pandaberen. Dit zijn hele kleine beertjes met een staart die vooral in de bomen zitten. Ze lijken een beetje op een vos. Hoewel het zielig blijft om dieren in een verblijf te zien zag dit park er mooi en groen uit en was het toch wel heel schattig om zoveel pandaberen te zien. Biggest buddha of the world We hebben een dagtripje naar Leshan gemaakt waar het grootste uit steen gehakte boedabeeld te vinden is. Je loopt eerst door een park met trappetjes en tempels en dan opeens loop je tegen zijn oor aan. Het beeld is inderdaad echt enorm groot, alleen zijn oor is al 7 meter lang. We zijn heel 'gezellig' in een file van zo'n 1000 Chinese toeristen het trappetje afgedaald naar zijn voeten toe. Dan zie je pas echt hoe enorm groot het is en hoe knap het is dat ze dit hebben gecreeerd uit een rots. Aangezien wij het nog steeds niet heel erg op massa's toeristen hebben slaan we het rondje door het park langs andere tempeltjes over zodat we nog tijd voor een kopje thee in Chengdu overhouden. Thee is hier trouwens niet heel erg goedkoop wat wij wel verwacht hadden. Thee wordt hier vergeleken met wat wijn voor Frankrijk is. Emei Shan Na genoeg cultuur en steden gezien te hebben gaan we eindelijk de natuur in China verkennen. We vertrekken naar Baoguo wat aan de voet van de berg Emei Shan ligt. De volgende dag vertrekken we na een stevig ontbijt met onze kleine rugtas en een stok voor de apen naar de berg. Uiteraard kon je heel ver omhoog met de bus om daarna een kabelbaantje naar de top te nemen maar deze variant vonden wij natuurlijk niet avontuurlijk genoeg. Na nog geen uur gelopen te hebben waren we al een energy water kwijt, niet doordat we zo'n dorst hadden maar Chris heeft een aanval van een aap op zijn rugtas overleefd waarbij hij dus een flesje buit maakte. Ja we hadden wel een stok bij ons maar die had Linda in haar hand... We hebben de eerste dag 30 km berg op gelopen waarbij we 1500 mtr zijn gestegen. Het was ontzettend zwaar omdat het hele traject alleen maar uit trappetjes bestond. Wel was het uitzicht prachtig! Om 16.00 zijn we gestopt bij een tempel waar we overnacht hebben. De volgende dag hebben we nog eens 13,5 km geklommen wat echt heel zwaar was na alle kilometers van de dag ervoor. Vooral het laatste stuk waren er weer heel veel Chinezen die eerst de bus hadden genomen.Bovenop de berg staat de Golden Summit een enorm gouden beeld. Eerlijk gezegd heeft dat niet heel veel indruk gemaakt omdat we zo blij waren dat we de top hadden bereikt en omdat we eindelijk onze bak noodles en cola verdiend hadden. Terug zijn we toch maar met de bus gegaan. Het was een hele gave ervaring en we hebben onze conditie weer flink verbeterd!

Pingyao en Xi'an

Met enige spijt verlaten we Beijing na 5 nachten. Onze volgende bestemming wacht: Pingyao een oud stadje binnen een stadsmuur wat een Unesco werelderfgoed is. Na een hectisch busritje (Linda is door de schreeuwende conductrice inclusief backpack 'zacht' naar de achterkant van de bus geduwd aangezien niemand aan de kant ging) komen we wederom aan op een enorm treinstation. Met lichte spanning wachten we totdat we in onze slaaptrein kunnen. Deze treinen hebben ongeveer 66 bedden in een wagon en een coupe (zonder deuren) bestaat uit 2 rijen met 3 bedden hoog. Helaas hebben wij de bovenste bedden wat betekent dat je ongeveer 70cm van het plafond af ligt en je niet kan zitten in bed. Licht claustrofobisch dus! Daarbij reizen Chinezen niet licht dus er was geen ruimte meer om onze dagrugtassen kwijt te kunnen zodat wij deze onder ons kussen moesten stoppen. Ondanks de airco, radio en rochelende Chinezen hebben we toch nog wat geslapen en komen we s'morgens vroeg aan in Pingyao. Pingyao We slapen in het hostel in een traditioneel Kangbed waarbij de onderkant van zwart steen is en er gordijntjes voor hangen. Het bed is zo groot dat je er ook in de breedte als lange Nederlander in zou kunnen slapen. Verademing na het treinbedje dus! Groot deel van het oude stadscentrum is auto en brommervrij en de straten zijn van grove keien gemaakt. Het stadje bestaat uit kleine straten met huizen met de meest prachtige hofjes. Met de toegangskaart voor de binnenstad kun je al deze huizen en tempels bezoeken. Overdag is het vrij rustig maar s'avonds stroomt het wederom vol met Chineze toeristen. Er zijn dan ook veel restaurantjes en winkeltjes te vinden. Pingyao heeft een hele belangrijke rol gespeeld in de commerciele en financiele geschiedenis van China wat ook terug te zien is in de huisjes/museums. We hebben 1 dag rondgekeken en stukje op de muur gelopen. De volgende dag was het helaas regenachtig en hebben we nadat we een aantal huisjes hebben bezocht de dag verder doorgebracht in een cafe met Carcassonne en het lezen van boeken. Best lekker om af en toe een relaxdagje te hebben want reizen is vrij intensief aangezien je veel indrukken opdoet iedere dag. Xi'an Via ons hostel hebben we een bus naar Xi'an geregeld wat ook maar goed was. We zijn ergens bij de ingang van de stad op een bus gezet namelijk wat we anders zelf nooit gevonden hadden. In Xi'an zijn we ergens in het oosten afgezet. Aangezien de taxi's weer een veel te hoge prijs vroegen zijn we weer met een openbare bus gegaan. Rit duurde zo lang dat we dachten dat we verkeerd gingen maar opeens zagen we de oude stadsmuur en een aardige studente heeft ons de juiste halte aangewezen: 300 mtr van het hostel! Vrij naief dachten wij dat iedere stad na Beijing een stuk kleiner zou zijn, maar het tegendeel is waar. Xi'an heeft 4 mln inwoners en komt een stuk hectischer over dan Beijing. Kwam deels ook doordat het weekend was nu. Enorme straten met winkels van alle dure merken en de bekende fastfoodketens waren ruim vertegenwoordigd. We zagen zelfs een merk Linnie-Z, te grappig. Verkeer is hier een stuk drukker dus overal zijn ondergrondse zebrapaden om de weg over te steken. Waar elke stad in de wereld die er een beetje toe doet een Chinatown heeft, heeft Xi'an heel grappig een Moslimwijk. Natuurlijk zijn er kleine eettentjes waar je Chinees kan eten maar er zijn ook kebabtentjes en veel winkeltjes met noten en gedroogd fruit.We hebben hier de zoetste rozijnen gekocht! Waar we eigenlijk niet mogen generaliseren hebben wij ook hier te maken gehad met een nogal arrogante agressieve Marrokaanse jonge man. Hij wilde blijkbaar niet wachten op zijn kebab dus zijn bestelling ging opeens voor terwijl er nog 4 klanten inclusief ons stonden te wachten. De houding van de eigenaar zei genoeg en hij bleef maar sorry zeggen toen de man weg was gereden op zijn scooter. Typisch... We hebben in deze wijk een beef noodle soup gegeten voor 1,5 euro pp en ontbeten met een soort broodjes bapao voor 50 cent, heerlijk. Genoeg over de stad want de grootste bezienswaardigheid bij Xi'an is het Terracotta leger, de graftombe van Qin welke pas in 1974 is ontdekt. Hoewel dit ook heel erg toeristisch is was het toch bijzonder om te zien. Er zijn 3 hallen waar de opgravingen zichtbaar zijn en waar ze nog steeds soldaten aan het restaureren zijn. Naar verwachting zijn er ruim 9000 soldaten. Elke soldaat is uniek, als je op de details let van gezichten, kapsels, kleding en schoenen dan is er geen een gelijk. Bijzonder is dat de wapens nog steeds scherp zijn doordat de punten met een soort anti-roest zijn bewerkt. De arbeiders die aan het graf hebben gewerkt zijn levend begraven zodat ze het geheim van de graftombe voorgoed met zich meenamen. Ondanks dat we een vrij hoog reistempo hebben zijn we nog steeds erg enthousiast bij het idee van een nieuwe bestemming met bezienswaardigheden en natuurlijk restaurantjes. Zeker nu we meer richting het midden/zuiden gaan waar we meer natuur gaan zien. China is tot nu toe nog steeds erg leuk om door te reizen.

There are nine millions bicycles in Beijing

Het reizen in de trein went zo dat we het zelfs jammer vinden om maar 1 nachtje in de trein te slapen. Eind van de middag denken we hier iets anders over wanneer we begrijpen waarom ons raam helemaal volgepropt zit met tissues. We rijden namelijk door de Gobi woestijn waardoor alles in de trein bedekt zit onder een dun laagje stof. Inclusief neus dus waardoor Linda weer het gevoel krijgt alsof ze een dag bij Ruyter in de bloembollen heeft gewerkt. Begin van de avond naderen we de grens met China. We krijgen weer de gebruikelijke paspoortcontrole maar wat deze overgang bijzonder maakt is dat het onderstel van de trein compleet gewisseld wordt. Elke wagon staat op een soort krik en wordt inclusief alle bagage en passagiers omhoog gepompt. Heel grappig aangezien wij dit dus eerst bij de buren kunnen zien voordat onze wagon onder handen wordt genomen. Na een nacht slapen worden we gewekt met prachtige uitzichten. Eindelijk zien we weer groen en bomen om ons heen. We rijden door veel tunnels met tussendoor uitzicht op bergen, riviertjes en mini akkerbouw. Alle passagiers staan zich te vergapen rondom de kleine raampjes die open kunnen om de meest mooie foto's te kunnen nemen. En dan zijn we er, Beijing centraal station wat eerder aan een klein vliegveld doet denken. Na niet afgezet te willen worden door de taxi's besluiten we om meteen met backpacks de metro te testen. Waar we hier dachten last te gaan hebben van sowieso een cultuurshock en een taalbarriere, merken we meteen dat het openbaar vervoer heel goed geregeld is. Alles staat in 2 talen aangegeven waar Moskou dus nog wat van  kan leren. Ons hostel ligt in een super toeristisch straatje met veel kleine winkeltjes, cafe's en restaurantjes. s'Avonds verandert het in een soort van bazaar met overal kraampjes en vooral chineze toeristen. Evengoed wagen er constant auto's en elektrische fietsen/brommers zich door de menigte. Dat je dan ongeveer bij de marktlieden op schoot belandt interesseert ze niet. Vooral blijven toeteren en rijden maar is hier de gewoonte. You take picture please Uiteraard hangen wij 5 dagen lang de toerist uit in deze wereldstad. We huren de 1e dag 2 fietsjes met mandjes natuurlijk en komen erachter waarom er zoveel fietsen hier zijn. En aangezien de meeste chinezen behoorlijk lui zijn zien wij meer elektrische fietsen en brommers dan normale. Inclusief een elektrisch toetertje wat echt niet klinkt! Fietsen is hier zo leuk, overal zijn fietspaden en aparte stoplichten. Ja je moet goed uitkijken zeker wanneer we een weg oversteken met 18 rijbanen en we links de verboden stad zien liggen, heel gaaf. We bezoeken het park rondom de Temple of Heaven waar veel stadjers aan het zingen, dansen of sporten zijn. Daarna fietsen we door naar de Silk Market waar Chris een van zijn hobby's kan uitoefenen: afdingen! (Sjoerd bedankt voor het shirt). Voor geen 30 euro is hij Calvin Klein boxershorts, Teva slippers en een Rayban zonnebril rijker. We bezoeken op zondag eerst het terrein van de Olympische Spelen. Dit is vrij bijzonder want het stadion (Vogelnest) en de Ice Cube zijn indrukwekkend maar het hele terrein is voor de rest uitgestorven. Lege wegen, lege hotels en stoplichten die voor niets of niemand van kleur veranderen. Daarna bezoeken we samen met duizenden andere chineze toeristen het Zomerpaleis. Hier willen de eerste chinezen met ons op de foto, blijft bijzonder. Het paleis bestaat uit een paar tempelachtige gebouwen op een berg uitkijkend op een vrij groot meer. We pakken dan ook heel lui een bootje om het schiereiland in het midden te bezichtigen. Nog luier pakken we bij de poort een elektrische fietstaxi naar de metro nadat Chris natuurlijk eerst heeft onderhandeld. Maandag is het tijd voor de Verboden Stad. Eerst bezoeken we het Tianmen plein met het wereldberoemde portret van Mao. Het schijnt dat als je probeert deze te vernielen je de eerste 16 jaren alleen maar tralies ziet... Ook hier krioelt het weer van de chineze toeristen, iets teveel naar ons idee. De stad is enorm groot en dat is verbazingwekkend aangezien het echt in het centrum van Beijing ligt. Het bestaat uit veel tempelachtige hallen met pleinen ervoor en veel bijgebouwen rondom. Iedere hal had zijn eigen functie voor het staatshoofd: om te denken, rusten, eten, bidden en om ceremonies te houden. Indrukwekkend! Helemaal enthousiast staan we de volgende dag vroeg klaar, het is tijd om de Muur te bezoeken. Wij gaan nu eindelijk eens naar een plek waar nauwelijks chinezen komen. We lopen 7 km over de muur waarbij we langs 22 wachttorens komen. Onderweg komen we misschien 20 toeristen tegen waardoor we vaak het gevoel hebben dat we alleen op de wereld zijn en we mooie plaatjes kunnen schieten. Onze conditie is nog niet top maar wat was dit de moeite waard. Na elke toren of bochtje dacht je al hijgend wauw wat een uitzicht. En hoe ver je ook keek je zag alleen maar groene bergen met de muur erop. Heel mooi! Alle gekheid op een (eet)stokje Het eten is in dit land een feestje. Aangezien Chris eerst nog goed met stokjes moet leren eten ligt ons eettempo opeens aardig gelijk en tafelen we elke avond heerlijk. Voor tussen de 2,5 en 11 euro pp eten we de meest lekkere gerechten: zoetzure kip, rund in ketjapsaus, krokant gefrituurde kip, veel groenten en natuurlijk rijst. De laatste dag sluiten we af met Pekingeend. Dit wordt met dunne pannenkoekjes gevuld met lenteui, komkommer en een soort saus van bonenpasta gegeten. Heerlijk! Meestal zijn er engelse of plaatjesmenu's aanwezig maar we hebben 1 keer met behulp van een chinees gerechtenlijstje van onze reisorganisatie gegeten. Toch fijn als je ongeveer weet wat je in je mond stopt... Hoe bijzonder is het om in een stad te zijn met evenveel inwoners als Nederland en het gevoel te hebben dat je in een rustig middelgroot plattelandsstadje rondloopt. Zo rustig, groen, georganiseerd en vooral vriendelijk. Wij hebben ervan genoten. p.s het uploaden van de foto's gaat nog niet geheel volgens wens, we'll keep on trying...

Gertenten, yakken-yoghurt en UB-city

Bedankt voor alle reacties, leuk om te zien dat jullie met ons meereizen! Na 5 nachten treinen komen we op 29 april zeer vroeg aan in Ulaanbataar. De hoofdstad van Mongolie waar bijna de helft van de bevolking tegenwoordig woont. Wij vertrekken na een ontbijt in het hotel meteen door naar Terelj, een natuurpark zo'n 50 km van UB city. Hier overnachten wij in een traditionele gertent, kunnen we eindelijk douchen en maken we een wandeling door de natuur. Daarna hebben we nog 2 dagen de tijd om de stad te verkennen. Dat Mongolie een bijzonder land is blijkt uit de volgende tegenstellingen. Gertenten vs hoogbouw Zodra we een beetje het centrum hebben verlaten op weg naar Terelj zien we dat de stad aan verandering onderhevig is. Er worden verschrikkelijk veel hotels en appartementen gebouwd. En dat terwijl er zowel in de stad als rondom in de 'suburbs'  nog veel gertenten te vinden zijn, die hier dan ook vaak verdwaald over komen. Twee jaar geleden is de winter zo heftig geweest met temperaturen van -50 dat veel boeren teveel vee hadden verloren en geen andere keuze hadden dan naar de stad te vertrekken om daar een bestaan op te bouwen. De vraag blijft of deze boeren ooit nog wel terug trekken naar het platteland om verder te gaan met hun nomadenbestaan. In het park slapen wij in een 4 persoons ger waarbij we zelf voor warmte moeten zorgen door een houtkacheltje brandend te houden. Het is heel knus en schattig met 4 mooi oranje beschilderde bedjes die lijken op een kleine bedstee. De bovenkant van de tent bevat 1 klein ruitje en een opening voor de schoorsteen waarbij de rest is afgedekt met een soort dik kleed tegen de wind en regen. Monniken vs hippe Mongolen Midden in het centrum van UB is het Gandhan klooster te bezichtigen; een ommuurde binnenplaats met meerdere kleine kloosters daarbinnen. Dit klooster is eerst door de Russen vernield waarna het binnen 2 weken weer is opgebouwd omdat een Amerikaanse president had bedacht het klooster te willen bezoeken.In het hoofdgebouw staat een budabeeld van 26 meter hoog. Wat hier het meest opvalt is dat je veel monniken in traditionele kleding ziet terwijl ze nog net niet staan te schreeuwen in hun blackberry. Of dat een monnik samen met een hippe jonge vrouw in een strakke legging, een Gucci truitje en haar LV tas over straat gaan. De plek komt dan ook niet heel sereen over en hier is duidelijk een generatiekloof aanwezig,die bij ons somsvoor verwarring zorgde. Het gekke blijft dat veel jongeren hier heel Westers overkomen en heel modern gekleed gaan. Aangezien er niet veel toeristen zijn worden we dan ook veel bewonderd maar is er ook af en toe iets van jaloezie te merken waardoor ze soms onvriendelijke gebaren maken. Yakken-yoghurt vs verse broodjes In het hotel in het park krijgen we heerlijk te eten. De lunch bestaat uit soep met daarbij een traditioneel gerecht: een soort oliebollendeeg met vlees erin. Smaakt erg goed. Het diner wordt wel meer aangepast aan de gasten en dus krijgen we spaghetti en kip met patat. Tegenover het park leven een aantal boerengezinnen in hun gers met daarbij flink wat vee (yakken, koeien, schapen en geiten voor de kasjmier). Ze zijn zeer gastvriendelijk en we krijgen yoghurt voorgeschoteld gemaakt van zowel yak als koemelk wat zorgt voor een hele zachte romige smaak. Daarna laat de boerin zien hoe een yak wordt gemelkt waarna Chris als enige van onze groep ook een poging waagt. Helaas vindt de yak Chris zijn handen blijkbaar niet echt prettig want hij krijgt het niet voor elkaar om echt te melken. In UB city hebben we al zeer snel Wendy's bakery gevonden waar de meest goddelijke broodjes en lekkernijen worden bereidt. We eten heerlijke puddingbroodjes en hebben voldoende broodjes en koekjes meegenomen voor de laatste 2 dagen in de trein. Na 2 avonden in het Noodle house te hebben gegeten beseffen we namelijk zeer goed dat dit soort broodjes nog wel eens de laatste in een hele poos kunnen zijn. En dat er nog tijden komen waarbij het ontbijt, lunch en diner uit noodles of rijst zullen bestaan. Paard vs auto De 2e dag in het park gaan we een mooie wandeling maken door de bergen. Fijn om na al die dagen stil te hebben gezeten weer eens te kunnen bewegen. De boerin loopt samen met een yak en een kar mee zodat we onze tassen niet hoeven te dragen. Onze gids Bambi is een zeer vriendelijke vrouw die erg veel over het land, de omgeving en de mensen kan vertellen. De omgeving is prachtig met ronde rotspartijen, steppes en bomen. Een enkele keer komen we Mongolen tegen op een paard of op de motor. De wandeltocht eindigt bij Turtle rock waarna we nog een bezoek brengen aan een tempel. Deze ligt eenzaam tegen een berg aan waarbij ze helemaal boven aan de berg een meditatiehokje hebben gemaakt voor de monniken die nog meer rust willen... De rust en de stilte van het gerkamp ben je snel kwijt wanneer je aankomt in Ulaanbataar: veel verkeer wat constant toetert en het lijkt alsof ze zich niet aan de regels houden. Dat laatste klopt niet want er zijn gewoonweg geen verkeersregels! Chris heeft dit van dichtbij ervaren toen hij samen met reisagent Martijn een bumper van een mongoolse auto aan gort reed toen ze samen s'avond pilsjes wilden gaan halen in de supermarkt. Na een halfuur onderhandelen was er overeenstemming bereikt over een afkoopsom van 250 euro die Martijn netjes betaald heeft. Hoezo autoverzekering? Ook oversteken lijkt in het begin ondenkbaar maar je went er snel aan door gewoon maar te lopen en hopen dat ze stoppen. De stad heeft naast het klooster niet heel veel bezienswaardigheden. Wel is het Sukhbaatarplein enorm groot met een prachtig parlementsgebouw met een enorm bronzen beeld ervoor. Op het plein staat ook een beeld van Chengis Khan op zijn paard. Na het ontdekken van dit bijzondere en soms tegenstrijdige land is het voor ons tijd om de treinreis te vervolgen richting China!

En kilometers spoor schiet er onder mij door

De eerste dagen in Moskou waren erg leuk om onze reis mee te beginnen maar waar het natuurlijk allemaal echt om gaat is de trein: de Trans Mongolie Express. Trein nummer 4 staat al helemaal gereed wanneer wij dinsdagavond om 21.30 het station van Moskou oplopen. Wagon nummer 10, coupe nr 3 en de bedden 11 en 12 zijn ons huis voor de komende 5 nachten en 4 dagen. We delen de wagon met Nederlanders en Belgen waaronder een heel lief peutertje Merlijn die ons regelmatig vermaakt met zijn prachtige uitspraken en lieve lach. We hebben een Chinese trein met Chinese prodnoviks / 'stewards' die zeer vriendelijk en behulpzaam zijn. Er is een samovar (waterkoker) die op kolen wordt gestookt zodat je de hele dag thee kan drinken en noodles kan eten wanneer er geen fatsoenlijke lunch of diner op de perrons gescoord is. Hoewel het een hele tijd achter elkaar in een kleine ruimte is hebben we ons geen moment verveeld. De dagen werden gevuld met lezen, eten, muziek luisteren, eten, spelletjes spelen (carcasonne waarbij Chris uiteraard Linda heeft ingemaakt), eten en slapen. Voedsel! Want wie ons een beetje kent weet dat eten een zeer belangrijk onderdeel is van ons leven. Hoe minder wij doen op een dag hoe meer wij eten... Elk perron wordt met hetzelfde ritueel benaderd: een uur voordat we stoppen beginnen we over eten te praten en hopen we op veel baboesjka's met heerlijke hapjes. Vlak voordat we echt stoppen staat iedereen dik ingepakt te trappelen op de gang totdat het trapje is uitgeklapt. En dan begint het: driftig wordt er naar links en rechts gekeken of er vrouwtjes staan en hoeveel kioskjes er zijn. Aangezien er niet veel mensen in de trein zitten hebben de verkopers ook al snel door bij welke wagon met de gekke Hollanders en Belgen ze moeten zijn. Overal komen zelfgemaakte karretjes aangereden en ze lopen zelfs onder de treinen door. De meest lekkere hapjes hebben we gegeten: gekookte aardappelen met kippenpoten, loempia-achtige broodjes met vlees erin, heerlijke broodjes en gekookte eieren. Helaas hebben we in die 4 dagen maar 2 superstops gehad met veel baboesjka's dus voor de rest hebben we veel noodles en cup-a-soup gegeten aangevuld met lokale chips, chocola en koekjes. Landschap Het uitzicht uit de trein varieerde van veel bomen (berken en sparren), bergen en meren en rivieren tot prachtige sneeuwlandschappen met als hoogtepunt een bevroren Baikalmeer. Tussen al het natuur lagen kleine dorpjes met zeer armoedige huisjes en nog steeds norse Russen. Af en toe kwam er een wat grotere plaats langs waarbij ook wel industrie te ontdekken was. Grenscontrole De grensovergang tussen Rusland en Mongolie was ook een bijzondere ervaring. Paspoorten worden in beslag genomen waarbij een zeer strenge Russin de foto nog net niet naast je hoofd houdt om te zien of jij dat wel bent. 4 keer komt er een drugshond langs en de hele coupe wordt even geinspecteerd waarbij wij niet zeer vriendelijk werden verzocht de coupe te verlaten. Dan denk je dat als de trein weer rijdt dat je alles gehad hebt maar nee bij de Mongoolse grens gaat hetzelfde dansje nog een keer. Daarbij werden ook de paspoorten meegenomen en we zijn ons rot geschrokken toen de trein opeens begon te rijden. Later bleek de restauratiewagen te zijn gewisseld want ieder land heeft zijn eigen wagen. Ook moesten we een Mongools douaneformulier invullen zonder uitleg. Uiteindelijk heeft de Chinese steward die amper Engels sprak ons geholpen met het invullen maar we hebben geen stempel  gekregen dus we zijn benieuwd of we over een paar dagen het land nog mogen verlaten... We hadden niet een beter begin van onze reis kunnen wensen. Wat ze zeggen over het ontstressen is zeker waar. Je leeft volgens het ritme van de trein en na een onrustige dag vindt je het haast jammer dat je er maar 4 dagen inzit. Geen telefoons, internet of tv, heerlijk! Chris wordt zelfs gek als hij nu een Nokia tune hoort. Je maakt heel bewust de veranderingen in tijd en landschappen mee waardoor je heel relaxed aankomt in Ulaanbataar. Een ervaring om nooit te vergeten!

From Russia with love

Rusland, een bijzonder land met een bijzondere hoofdstad en bijzonder veel norse mensen. Natuurlijk hebben wij niet heel lang doorgebracht in Moskou maar we hebben wel een beeld gekregen. Dit viel ons op in Moskou: De metro Het vervoersmiddel bij uitstek in een stad waar 15 miljoen mensen wonen en waar het verkeer een ramp is. Voor 12 euro hebben we met ze 2en 2,5 dag rond kunnen reizen. Niet alleen is het goedkoop en snel, sommige stations zijn net een museum die je niet mag missen. Prachtige marmeren perrons met schilderingen en kroonluchters. Of met bronzen beelden waar ook de beroemde hond staat die inmiddels een gladde neus heeft omdat iedereen die even aanraakt voor geluk. Vanwege onze Russische metrokaart konden we de de stations nog enigszins uit elkaar houden met die gekke letters. Wat ook opviel is de soms zeer lange roltrap van wel 150 meter lang waarvan je haast hoogtevrees krijgt omdat het lijkt alsof je heel scheef op de trap staat. Het Rode plein De beeldvorming van Moskou in ons idee is toch het Rode plein met vooral de basiliek als paradepaardje. Prachtig gekleurde torentjes of ijsjes zoals onze reisgenoot in de trein Merlijn van 2,5 het verwoordde. Tegenover de kerk staat het historisch museum waar wij niet in geweest zijn. De zijkanten van het plein bestaan uit het GUM wat een enorm luxe warenhuis is en aan de andere kant de muur van het Kremlin met Lenin's mausoleum ervoor. Het bezoekje daaraan was bijzonder omdat het erg donker binnen was en je dan opeens weer een zeer norse bewaker tegenkwam die met zijn ogen nadrukkelijk verzocht vooral door te lopen. Discussie blijft of Lenin het nu wel is of dat het de Madame Tussaud van Moskou is. Wij vonden het in ieder geval een poppenkast. Verkeer Vanaf het vliegveld zijn wij met de auto opgehaald die ons naar de noordelijke kant van de stad heeft gebracht. Het verkeer was typerend voor de Russen: altijd haast en het oogt niet vriendelijk. Als er een file is (en die zijn er regelmatig) dan wordt spontaan van een 3 baanssnelweg er een 5 baans van gemaakt. Waarbij de greppel naast de vluchtstrook ook prima als weg kan dienen. Dit verklaard ook waarom er 24/7 carwashes zijn en waarom je na 1 uur al niet meer kunt zien dat je auto gewassen is. Wachten op het groene voetgangerslicht wordt zeer aangeraden want zomaar oversteken is er niet bij met zoveel verkeer. De ring om de stad is immens groot en er staat alleen maar hoogbouw. Er rijden wel bijzonder veel dure auto's tussen de Lada's en het stuur kan zowel rechts als links zitten. Het Kremlin Dinsdag zijn we in het Kremlin geweest. Het eerste wat opvalt is de mengeling van toeristen en Russische medewerkers. Nu weten we ook waar al die zwarte dure auto's met zwaailichten zijn gebleven, een enorme parkeerplaats staat er vol mee. Iedere belangrijke man heeft blijkbaar zijn eigen auto met chauffeur. Je voelt als je daar loopt dat het een speciale plek is, hieruit wordt Rusland bestuurd. Veel plekken mag je niet komen maar de prachtige kerken met gouden koepels zijn wel te bewonderen. Opmerkelijk veel kleurrijke schilderingen zijn daarin aanwezig. Echt tot het plafond aan toe is alles beschilderd. De Russen Nergens ter wereld zijn wij tot nu toe zulke chagerijnige mensen tegengekomen als hier. Ze zien er niet alleen nors uit ze behandelen elkaar ook niet vriendelijk. Er kan geen bedankje vanaf in een restaurant tegen een ober. Het verschil tussen arm en rijk is groot; er zijn veel hippe jonge Russen die dagelijk sushi eten maar we hebben ook huilende dronken Russen langs de kant van de weg gezien. De minderheden vanuit bijvoorbeeld Oezbekistan vervullen de minder gewilde baantjes als plantsoenmedewerker of in de hokjes bij de roltrappen van de metro's waar ze constant op bewakingcamera's kijken en niets doen. Iedereen heeft haast en het lijkt net of deze mensen geen plezier in het leven hebben. De liefde onderling is soms ver te zoeken maar wij hebben ondanks de taalbarriere geen onvriendelijke Russen meegemaakt en hebben een prettig verblijf in deze metropool gehad.